1

گاه، بی گاه

با آن هیبت بارانی اش

سوت می کشد چشمانم تا به ایستگاه برسد

ته سیگارش را که پک می زند

من

چترها را باز می کنم

تا مبادا جیرجیرکها از ترس سکته کنند

 - در را از پشت ببند!

صدای شیون زنی از تخم نگاهم دور شد...

 - گوشهایم کو؟!

2

دیدی آخر آن مترسک

دسته گل داد به پای قارقارکها؟

نگذاشت که لبها یک کلمه شوند

من اما کلاغی بودم

از شانه های تو

می خواست بوسه ای شوند... که

کلاهت را باد با خود برد!

این روزها هرچه حصار میکشم حصیر نمی شوم! انگار همه چیز از سر اتفاق از دستم در می روند. خواب، آب، سیگار، پشه، شعر، اشک، یاد... گاهی خواب میبینم یه شب بین هزار هیاهو مچ خدا رو گرفتم و به زور کشوندمش یه گوشه تاریک و خلوت... تپانچه رو که زیر چونه ش میذارم زل میزنه تو چشام... آروم میگم: تا بیشتر از این کار دست خودت ندادی بساطتو جمع کن و بزن به چاک! پوزخند میزنه...نه! این کاره نیست... لحظاتی میگذره تا می بینم کسی توی چشماش داره دست و پا میزنه.

بهار از راه می رسد...

چطور این راه و رسیدنش را باور کنم با آن خط کش های اوریبش وقتی دل من هنوز از گلوی پاییز پایین نرفته؟...کجا جامانده ام؟شاید زیرپای عابری با «ی» نکره!!!

نه سهراب من!

دیگر داستان شستن چشمها و دیگرگونه دیدن ها فسانه ای بیش نبودند...اینجا جور دیگری نگاه کنی تو را با چشمانت بالا می آورند...حالا دیگر برای یک بار دیدن باید هزار بار چشمانت راببندی!آنقدر چشمانم را بر برگهای پاییز بستم که یه دنیا اردی بهشت آمد و از آتش خاطرم پرید و من دستم هنوز هیزم کش برگها...

1

باشد!

همانطور که خودت گفتی:

چشم هایم را ابر...

موهایم را باد...

دست هایم را درخت...

و همه غم هایم را به برگ های پاییز می سپارم

تنها تو ماندی و...

خدایی که تو را به فرزندی قبول نکرد!

2

آه خیرگی ها!...

تو خیس شدی

و از لمه دستهایم چکه

                             چکه...

هیچ یادت نبود

که من همان پترس فداکارم

که نشتی انگشتش

بیشتر از نگاه پشت سد ات

حرف برای گفتن داشت؟!

تا کجا من آمدم؟

یک ایستگاه

دو ایستگاه

سه ایستگاه

هم که از من بگذری سوار نمی شوم

باران که روی سرم خراب می شود

لباسهایم را دک کردی

اما به سفره های زیرزمینی ام نفوذ نکرده

2

سرده!

می لرزد...

می لرزد...

دلم؟

دستم؟

یا برگی که از چشم شاخه افتاد بر دفترم؟

3

دلم سیگار میخواهد

 - آقا یه نخ بده...!

تا ببندم به دم بادکنکی که

تا لحظاتی پیش سنگش را به سینه می زدم

دود می شود و بالاتر

که دل ببندد به شاخه لختی که

لحظاتی پیش دست دور گردنم می آویزد

و

من این پایین...بر دار ایستادم

آهان! یادم آمد...

خواستم بگویم: دوو..سسس...ستت...د

            - هَـ هَ...پپپـ...چه؟                 

انگار دارم هنوز اگر از من بالا می روی...

                   دیواری می شوی دور سرم

                   پایین نمی آید ...

                                    تا رد شود از دم... ماغم

سِسِر شدی از بس

            گیر کردی انگشتم از پیراهنت...

شما بشمارید تا نه

تو چشم می گذاری

من تا خواب پشت تاب آب می خورم...

دستمال می بندم

تا هنوز اگر از من وا نمی کنی سرت...

            - چیزی می خواستید بگویید؟

از روده درازی یلدا که این نیز بگذرد... آری!

عنکبوت هزار  تو   یه شب هم دیگر خسته

            از بس تک ستاره ها را از بی خوابی گیس هایم پرانید

            و دیازپام 10 میلی را

            رشته

                        رشته

                                    از تارهایم تن...تَ تن...تَ نید

حالا هم که هی به دیوار می کوفم

            این گهواره نود ساله را

و چشم می بافم

            به قروچه لولایی... باز خواهد شد؟

            به روی جیرجیرکی که اکسیژن را با نیمه خالی لیوان قورت داد

ترکم می دهید روزی...روزگاری

از بود و نبود هیچ یک از خدایی

                 که به بندم می تنابد

                 این دیواری که سالهاست جر خورده از کوله ام...

تا روز مبادا خدایی کرده، نکرده...

خواستم...

می    خواستم بگویم: دوو..سسس...ستت...

همیشه اول این خواب

          با شمارش انگشتهای تو

                                    و

                                    گرانی ستاره ها می آغازد

          با ذرتهایِ پرتابی این فیلم برفکی

                                               و

                                               بابایی که آن بالا سماق می مکد

-         سی ، دو ، رِ...

از بندهایت تاب می خورم

          تا به آنتنی که آن بالا ذرت پرت می کند

                                                          قلّاب شوم

-         مشترک مورد نظر در شبکه موجود نمی باشد!

دکمه هایت که خودشان را ببازند

حالا شمارش معکوس ...

-         سه ، دو ، یک ...

گشتی میان ساق هایم میزنی...

ستاره ها را یک خط در میان خط میزنی

خط خطی میکنی این دیواری که...

از پاهای دراز پدر

تا آن طرف خط

          مرا عادت می دهد

                   به اشتراک ماهانه

                             بندهای تو

                                       و

                                        این پارازیت های برفکی

حالا هم که مدام

          مک می زنم

          چشم های خونیِ

                             این تابستان لنگ دراز

                             از پیاله دستهای تو...

-         یه پا پیش... دو پا پس... حالا برعکس!

دنیا دور سرم

         سوار چرخ و فلک

بوسه های ارزان

                   و

                   سمفونی شماره دوی سکوت   

                                     با رقصنده ای در تاریکی^*                     

شبانه

با آخرین نتهای انگشتانت

تمام می شود

-          پاشو... صبح شد دیگه ستاره دیدن نداره!

*برگرفته از نام فیلمی زیبا از فون تری یه که برنده نخل طلای کن ۲۰۰۰شده است.

بوسه ای می شود بر لبان من...

.

.

.

گونه هایت را کم می آورم

مبادا به ابتذال این شعر

عادت کنی!

سال نو بر همه دوستان مجازی و حقیقی...بر آنان که از یاد بردمشان مبارک

و چه دعایی بهتر از این که...خدا پنجره باز اتاقت باشد

برای 44سالگی سکوت فروغ فرخزاد

اینجا تهران است، گورستان ظهیرالدوله،روز چهارشنبه، 26بهمن ماه 1345،ساعت یازده و چهل و پنج دقیقه... عروس خوشه های اقاقی امروز با آخرین و کشیده ترین شعله های صدایش راز جاودانگی خود را با خاک...خاک پذیرنده... در میان می نهد.آرام می آید با همان نجوای خسته لبانش در تازه ترین پیراهن سفید این فصل سرد می نشیند و باز از تولد دوباره خود می گوید آن چنان که بعد رفتنش هیچکس مرگ زود هنگام آن دو دست جوانش را باور ندارد و آن دو چشم ترسایت که آرام آرام آیه های همه آه های این مادران خسته را بر ویرانه های باد می خواند و ناگهان از شرم بوسه های سرد زمستان به پشت دریچه های شب گریخت و هیچ ندانست که این شاخه های خشک شعر که زمانی از شکوفه های دستانش بارور شده بود بعد رفتنش همچون دریچه های خاک گرفته خوشبختی بسته ماند و این کودک نوپای شعر از ترس گم کردن مادر پریشان خود همچنان می رود تا چراغی را که مادر خواسته بود بر مزار گیسوانش برویاند... اما تو نیستی که ببینی این چراغها دیگر سوی چشمان تو را ندارند و بر این تن پوسیده شب بعد از آن که تو بر شاخه های لخت ستارگانش خوابیدی، هیچ غنچه خورشیدی نرویید.

پیکر بی جانت میان قبای ترمه پوش مصلوب ماند و بر شانه های کودکان شعرت می رفت تا بر دستان باد مدفون شود کودکانی که سالها از ترنم واژه های سردت سیراب شدند... اخوان، مردی که خون می گریست و چه تلخ است وقتی که یک مرد می گرید...سهراب که نبود و رفت تا خود را در ناباوری نبودنت در کوچه پس کوچه های شعر گم کند...شاملو، که همه غم نگاهش را به زمین دوخته بود و بر سفیدی شکسته موهایش نوازش برف ویران شد و... آن روز هم که تو رفتی برف می بارید، همانطور که خود گفته بودی و دیگر ساعت بعد از چهار به صدا در نیامد.

تو از کلمه پیراهنی بر چهره داشتی، دستمال سرخ دلت را برای کودکان شعرت تکان می دادی و صدایت هنوز از تولد دوباره ات بارور بود اما آن دو چشم ترسایت ناگهان همچون دو دست سبز جوانت در پاکی برفهای این فصل سرد گم شد و جای پاهایت را پیراهن سفید برف پوشاند و رفتی پشت هیچستان و هیچ ندانستی که این خانه هنوز از تاریکی چراغ های رابطه سیاهِ سیاه است.

پس کجا گذاشتمش؟

          آن کاغذ کشباف چشم سفید را

                   که از بس از ته مانده بنزین این واژه ها زر            زده

                               رشته کلام از تنبان این خودکار متورم

                                                                        در رفت...!

یکی از رو

یکی از زیر

          سرنخ هایش

                   تکه

          تکه

روی     سرانگشتانم

من از دستان پینه بسته مادربزرگ

شالی به هوا کردم

          در خواب

                   یک بادکنک قرمز...

و از روی لِی   لِی   های کنار جدول

نخ می دادم

          به سیب سرخ هوا   یی

                   که از دور سبز بود و...نه!

                                                کمی ترش

یکی از رو

یکی از زیر

بالاخره روزی

          با این سطور نخ نمای تورم     زده

                   کارد می دهم به دست پنیر و

                                       سر می برم

                                       تیک

                             تاک

                                      های    

تکیده

          مادر بزرگ را

با همان شال گردن   چهل تکه و

                        رشته های پنبه ای...

هِی بوق می زد از پشت چراغ قرمز

یکی از رو

یکی از زیر

                        -خانمی!... برسونمت؟!!!...

من هم ترشیدم با سیب های حوا و

                   آژیر قرمزی

 از خواب های

          ادوارد مونک^*

به دختری که پشت آیینه ورم کرده

          صورتش را با سیلی سرخ می کرد

          و از پشت سبیل   پینه بسته اش

                                به لب های ترکیده مادربزرگ می خندید...

            -وعده ما... پمپ بنزین... لب جدول های لنگ به هوا... یکی از   رو... یکی از   زیر... دررفت...!

*ادوارد مونک (که به اشتباه بعضاً مونش خوانده می شود) نقاش برجسته نرو‍ژي، تابلوي معروف او جيغ نام دارد كه از بهترين آثار تجسمی در سبك اكسپرسيونيسم(هيجان گرايي) است.